De mooiste leesplekjes in Ieper.

Ik heb een zwak voor bijzondere boeken en verrassende plekjes. Toevallig kun je in Ieper deze twee heerlijk combineren. Oké misschien is dit niet zo toevallig. Onbevooroordeeld ben ik natuurlijk niet. Maar toch. Deze speciale plaatsjes zorgen er keer op keer voor dat ik opnieuw verliefd word. Kan al gaan tellen toch?

Dit zijn mijn 5 favoriete adresjes en leesplekjes. Je kan er een boek lezen, bespreken of delen. Of je kunt er ook lekker eten, drinken en boeken verslinden. Aan jullie de keuze.

1. De vestingen

Het is cliché maar de vestingen kent zoveel mooie plekjes. Je kunt echt overal neerploffen en een prachtig uitzicht hebben over het water, de stad of de natuur. Het is er gewoon zalig vertoeven. En als ik dan toch al aan het genieten ben, dan nog liefst met een ijsje van ’t Hemelryck in de hand. De heerlijkste ijsjes van Ieper als je het mij vraagt!

 

2. Het Lapidarium

Voor mij hangen er hier veel mooie herinneringen. Vroeger speelden we hier na de repetitie vaak spelletjes tot onze ouders ons kwamen ophalen. Nostalgie of niet. Tussen de ruïnes en onder kerktoren een boek lezen, het geeft je toch een bijzonder gevoel.

 

3. Zillebekevijver

Ietsje verder uit het centrum maar zeker een vermelding waard is Zillebekevijver. In de zomer kun je er ontspannen turen over het water. Ideaal voor mijmeringen bij een romantisch Jane Austen of Charlotte Brönte. Tijdens het broedseizoen pas je best wel op van de ganzen en zwanen. Die nijpen graag eens in de billen…

Als je wilt vergezeld worden van een koffie (of iets anders natuurlijk) kun je terecht in het Vijverhuis. Tip: de verse pannenkoeken zijn een aanrader!

 

4. Het Bijlanderpad

Nu we toch al wat verder uit het centrum verwijderd zijn. Het bijlanderpad, dat loopt van Ieper richting de Palingbeek, is ook een topleesplek. Langs het pad vind je verschillende bankjes. Gewoon zitten, lezen en genieten van het uitzicht zou ik zeggen.

 

5. Mimi’s

Als het weer even tegen zit, ga ik graag een potje koffie drinken in de Mimi’s. In een gezellig retro kader met een lekker kopje en een aangename babbel. Zeg nu zelf, meer heb je niet nodig?

IMG_1234

 

Dit zijn mijn favoriete plekjes. Alles is nogal getint door mijn bril. Kennen jullie nog andere toffe plekjes in Ieper die het uitproberen waard zijn?

 

 

 

Advertenties

De gevleugelde – Arthur Japin

“Alberto Santos=Dumont groeit op in de afgelegen binnenlanden van Brazilië. Hij droomt ervan te kunnen vliegen zoals de helden in de boeken van Jules Verne. Wanneer hij ontdekt dat hun avonturen verzonnen zijn, legt hij zich daar niet bij neer. Hij vertrekt naar Parijs, zet de werkelijkheid naar zijn hand en wordt de eerste mens die door de wolken navigeert. De ware geschiedenis van deze vergeten pionier en zijn gestolen hart voert je van Zuid-Amerika naar de Parijse belle-époque – een spectaculaire historische roman. Hoe verbeeldingskracht en passie de wereld veranderen!”

DSC_0029 - Edited

Arthur Japin weet me wel te bekoren met zijn historische romans. Vooral van ‘De zwarte met het witte hart’ kon ik maar niet genoeg krijgen. Met ‘De gevleugelde’ koesterde ik dan ook hoge verwachtingen. Deze werden jammer genoeg niet helemaal ingelost.

Het verhaal handelt over de ‘gevleugelde’ Alberto Santos=Dumont. Het genie dat ons vleugels gaf. Japin zet een intelligent, emotioneel en hartstochtelijke man met een passie voor luchtvaart neer. Het is een prachtig verhaal over een groot man die niet begrepen wordt in zijn tijd en niet mag zijn wie hij is door de heersende moraal. Het hoofdpersonage wekt sowieso je sympathie op. De high society in Parijs worden mooi geschetst. Japin weet de tijdsgeest opnieuw perfect over te brengen. De karakters komen tot leven, weliswaar iets oppervlakkiger dan in zijn overige boeken. En hier klemt voor mij het schoentje.

Wanneer Steven Pinker spreekt over “een scherpe zin, een treffend metafoor, een geestig terzijde en een elegante zinswending behoren tot de grootste genoegens van het leven”, dan weet ik dat Arthur Japin dit begrepen heeft. Zijn schrijfstijl is als altijd prachtig met een subtiel gevoel voor taal. Sommige stukken voelen meer aan als poëzie dan als proza. Daarom hou ik ook zo van hem.

Palliatieve zorg. Mag het voor u ook wat vroeger?

De Standaard kopt vandaag met ‘1 op 5 patiënten in ziekenhuizen is palliatief’. Palliatieve zorg komt al te vaak te laat of te vroeg. Als ergotherapeut in een woon- en zorgcentrum kan ik daar maar al te goed over meespreken. Wij zitten als team soms echt met de handen in het haar als het op de opstart van palliatieve zorg aankomt. Wanneer iemand een levensverwachting van maximum 3 maanden heeft, wordt een palliatief dossier geopend. Dit criterium wordt niet enkel vaak onderschat maar ook overschat. Zo hebben we bewoners die al 4 jaar een palliatief dossier hebben, terwijl anderen hier nooit toe raken. Als zorgteam hebben we over de toekenning van dit dossier weinig inbreng. We kunnen het aanvragen bij de behandelende geneesheer maar de beslissing ligt in hun handen.

photo-1428999418909-363f8e091c50

Natuurlijk doen we al het mogelijke opdat onze bewoners menswaardig kunnen sterven. Maar zelf met een palliatief referente, een werkgroep en een palliatieve koffer zijn onze handen regelmatig gebonden. Huisartsen blijven vaak streven naar een optimalisatie van de medicatie terwijl de zorg naar stervensbegeleiding een adequatere optie is. Zolang er geen palliatief dossier wordt opgesteld door de huisarts kan de medicatie of intensieve behandeling niet worden stopgezet. Het is uiteraard geen zwart-wit verhaal. De artsen handelen steeds vanuit de beste intentie. Maar als zorgteam kijken we soms met lede ogen toe hoe het leven van een bewoner wordt verlengd. Waarom dat nodeloos lijden?

Palliatieve zorg is gericht op het verhogen van de levenskwaliteit. Het is helemaal niet bedoeld om het leven te verkorten, enkel om het comfort te verhogen. Wanneer iemand kampt met een ernstige, ongeneeslijke ziekte kunnen we aangepaste zorg toch enkel toejuichen? Het herbekijken van de palliatieve zorg op politiek vlak kan de levenskwaliteit van patiënten enkel ten goede komen.

 

Disclaimer: dit is mijn subjectieve mening. Als ik iemand hiermee tegen de borst stoot, is dit absoluut niet mijn bedoeling geweest.

Voor de standaardabonnees, hier kun je het volledige artikel lezen: http://www.standaard.be/cnt/dmf20160412_02234248

 

Kleine gelukskes – I

Omdat geluk in de kleine dingen zit & ‘kleine gelukskes op dagdagelijkse basis’ de nummer 12 van mijn 18 positieve voornemens voor 2016 is. Soms heb je gewoon niet meer nodig dan een klein geluksmomentje om er een goeie dag van te maken.

1. De mezenfamilie.

Vorig jaar hadden we een nest pimpelmezen in onze tuin. Het was fantastisch om de ouders heen en weer te zien vliegen en kwetteren. Omdat het toen zo’n succes was, wilden we nog wel eens een mezenfamilie op bezoek. Ongeveer een maand geleden hing mijn vriend de nestkastjes op. Er was onmiddellijk belangstelling. De nestjes werden aan degelijke inspectie onderworpen. Ongeveer een week geleden kregen zowel een koppel koolmezen als pimpelmezen interesse in de nieuwe huisvesting. Er ontstond een ware kibbeling tussen de kool- en pimpelmezen om het beste nestje van de straat. Na veel gekwetter, heen- en weer- getrippel en gesticulerende gebaren moesten de pimpels de strijd opgeven. De koolmezen haalden de overwinning binnen. 

Nu de strijd gestreden is, komen ze om de paar minuten elkaar afwisselen met nestmateriaal. Echt mooi om te zien. Nee, ik heb nog steeds geen plotselinge voorliefde voor vogels. Maar zolang ik binnen zit en zij buiten, kan ik toch genieten van hun arbeidsethos. 

2. De eerste koffie van de dag.

En eigenlijk alle kopjes koffie die erop volgen. Na een jaar op koffie geleefd te hebben om wakker te blijven, weet ik een goed kopje wel te waarderen. De geur, de smaak, de warmte,… koffie is echt een klein gelukske in een tas.

3. Een goeie meezingplaat die ik lekker vals kan meebrullen. 

Sinds we de film ‘Belgica’ bekeken ben ik fan van al hun liedjes. De film op zich was voor mij qua verhaal maar zo zo. De liedjes, gewoon zalig! Ik kan blijven luisteren. Vooral ‘How long’ van de Shitz kan ik 1000x op repeat zetten.



EAT - SLEEP

4. De eerste aardbeien. 

Het is nog wat vroeg in het seizoen maar de eerste aardbeien zijn al van de partij. Deze kleine zomerkoning en een goed glas. Meer heeft een mens echt niet nodig! Je laat me best niet alleen bij een lekker bordje aardbeien, vooral niet bij de Belgische soort. Eén voor één verdwijnen ze plots. Oeps!

Birk – Jaap Robben

Eind vorig jaar had ik de bestseller ‘Birk’ van ‘Jaap Robben’ gekocht op de boekenbeurs. Het boek lag op een tafeltje omringd door vele andere bestsellers van uitgeverij De geus. Desondanks werd m’n aandacht gezogen naar deze cover. Ik begrijp niet echt hoe de meeuw op de voorpagina me zo in de ban kon houden. Vogels zijn nl. m’n grootste bron van irrationele angst. Boeken oppikken met gigantische (je streng aankijkende) vogels op de voorpagina is dus iets wat me zelden, om niet te zeggen nooit, overkomt.

Op een koude wintermiddag heb ik me in de zetel genesteld, onder een dekentje, en begon aan ‘Birk’. Vanaf de eerste pagina wordt de beklemmende toon gezet. Ik werd onmiddellijk in het verhaal gevangen. Mikael (het 9-jarige hoofdpersonage) sleept je mee op zijn rollercoaster-leven na de dood van zijn vader. Robben heeft niet meer nodig dan zijn eerste zin “In mijn tong jeukten mieren, mijn voeten waren zwaar” om de onheil voorspellende toon te zetten.

IMG_1155

Nadat moeder Dora te weten komt dat Mikael het laatst zijn vader gezien heeft, stapelen de verwijten en schuldgevoelens zich in sneltempo op. De korte zinnen hameren de isolement en het verstikkende gevoel hiervan recht in je maag. Hun eenzaamheid is aangrijpend. De manier waarop moeder Dora hiermee omgaat eerder weerzinwekkend. Robben laat mooi voelen hoe moeder en zoon niet zonder en niet met elkaar kunnen leven.

De identificatie die Dora haar zoon Mikael oplegt voelde bij de eerste nabeschouwing van het boek wat extreem aan. Ik had wel al van identificatie gehoord na het overlijden van een partner, vader, broer,… . Maar in deze vorm was het me nog nooit voorgekomen. Enkele weken later nam ik ‘Helpen bij verlies en verdriet’ van Manu Keirse ter hand. Keirse beschrijft er het identificatieproces tijdens de rouw. Het opende mij echt de ogen. Dit was precies wat moeder Dora spiegelde op haar zoon.

Robben gebruikt korte en kale zinnen.  Even kaal en onheilszwanger als het eiland waarop ze leven. Met zijn sobere taal doorboorde hij zomaar mijn hart. Birk kruipt onder je huid en blijft daar voor lange tijd zitten.

Family is everything.

Zeven jaar geleden kregen mijn ouders ruzie met mijn grootouders. Over wat? Geld natuurlijk, wat anders? Er werden dingen gezegd en gedaan die niet door de beugel kunnen. Van beide kanten trouwens.

Zeven jaar geleden kwam de breuk die niemand verwachte. Totaal onaangekondigd. Plots zag ik mijn grootouders, tantes en nonkels, neven en nicht niet meer.

Familie heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven. De weekends bracht ik vaak door bij mijn grootouders. Ieder jaar mocht ik mee op reis met mijn tante en nonkel. Mijn twee jongste neefjes waren meer broertjes dan neefjes. Het verlies was dan ook groot. Het ongeloof trouwens ook. Het ongeloof dat mijn grootouders mijn ouders zo een pijn konden doen. Voor geldzaken nog wel! Lees verder